Mama

Verse 1

Son bir neçe ildir, heyat üreyimce getmir nese,

Uzaqlardadır kölgen ve bilmirem ki, kimlesen.

Ruhun kimle, xoşbextliye çekirsen her kimi mesel,

Axı her şey yoluna düşerdi, meni bir defe dinlesen.

İstemeden uzaq düşdük ve bilmeden kimde sehv,

Sevgi gözümü kor edib, hele de düşünürem ki, menlesen.

Kimlese yeniden doğulub, ölürsenmi kimlese?!

Eslinde menle olmasan da iyirmibeş-lerimdesen.

Ne tenhalıq, ne hesret, ne qelb ağrısı el çekmedi,

Derman axtaranda, derdimi tapdım, yar, en sert qemi.

Elexsus da senle yaşadım, intiharda her sehneni,

Resmine aşiq qelb perişan, kim aldı menden seni?

Leyl içinde boğuldum, şefeqden iraq, yağış narın,

İçimde bir pis insan var ki, tanrı onu bağışlamır.

… yorğundur baxışlarım.

Sevdiyim mavi köyneyin kir içindedi naxışları.

… insafımdan eser yox daha,

Qırılan qelbler qeleme mehkumdur, qemgin intibah.

Neçe dövre şahid oldum, vereqlerimde min günah,

Amma izah ede bilmedi bu sevgimi heç bir kitab.

Özüme seddler çekdim, boğulub tenhalığımda,

Özüme gelecem bir gün çıxsan sen ağılımdan.

Bir damcı göz yaşının 40 il xatiresi qaldı mende,

O bir damcıya möhtacam sevgi sehralığında.

Neden bu qeddarlığın, axı sen meni yaxşı bilirdin,

Senden uzaqda bedbext, seninle yaxşı kimiydim.

Sesimi bele unutmusan, son defe zeng edende,

Dedim “Salam can necesen?”, dedin “Sağ ol, yaxşı. Kim idi?”

… meni xatırlamağı unutma,

Neçe ayaq izini özlüyünde qerq edib bu torpaq.

İllerin xeyalı olub da birce günde puç olmaq,

Ya menle qal bir ömür boyu, ya da ki, çıx get heç olma.

Chorus (Hasan Badalbayli) (x2)

Üzümdeki bu hüznü anlasan bir gün,

Gel, nurunla qaraltma dünyamı,

Bir melek düşün, her şeyi düzgün,

İçden ağlayır, üreyi dayanmır.

Qırmamaq üçün her defe qelbini,

Otaq şüşeleri paramparçadır.

Seni qucaqladığı her bir günün

Üzüne gülüb arxasıyca ağladı.

Verse 2

… saflığını kirle deyişib,

Deyişib gülüşleri, saç düzümü, şekilleri deyişib.

Her gün eyni olan xasiyyeti de birden deyişib,

Belke çox sevirdi meni tekce fikirleri deyişib,

Hele de vefasızdır o günde bir süfreni deyişir,

Menle olan eşqinise hansısa zibille deyişib.

Bir müddet tek qalır özüyle, öz tenhalığında,

Ve bir müddet sonra ise sevgililer deyişir!

O meni yaxşı bilir, derdime özüme kimle ne işim?

Zahirini deyişmek isteyende içden deyişib.

Ruhun fahişeliyini gizledende, hisler deyişib,

O vaxt menle birge qeyd etdiyi günler deyişib.

Yar siyah eba geyib men aldığım köyneyi deyişib,

Her şeyi yoluna qoymaq isteyende gör neyi deyişib?

Yırtıb kelağayısını, vicdanının örpeyi deyişib,

Düz 3 ay soyuq danışdı, bir keçen 4 ayı deyişib.

Varlığı yaz axşamıydı, ömüre yağan qaran onu da deyişib,

Davranmırdı evvelkitek salam-sağol’u da deyişib.

Her şey düzelse bele çox heyif ki, bir men deyişib,

Toparlaya bilmedim özümü, gördüm iller deyişib.

Menle olan şekli sehifesinde hirssle deyişib,

Düşünüb taleyin deyişdiyin, ya qismet deyişib.

Qelbi öz yerindedi hele, o zerif xisleti deyişib,

Belke de sehv mende idi ki, mene olan isteyi deyişib.

Gel indi düzün denen, de etmişem pis neyi deyişib?

Danışsaq hell olardı, ne susmuşuq biz neyi deyişib?

Sene göre keçerdim herşeyimden, bu risk neyi deyişib?

Bizden yazdığım vaxtlarda olmadı, bir zeif el işim.

Deyişib yalanlarını, qurduğu her cümleni deyişib,

Deyişib “çox sağ ol”-ları ve “teşekkür”-leri deyişib.

Saralmış yarpaqlara men alan gülleri deyişib.

Xeyalındakı aileni, gelinliyi, üzükleri deyişib!

Ele belke buna göre soyuqdur hele de sensiz ellerim,

Uzağı üzr isterdim, eger olsa idi sehv menim.

Rehm etmir ağrılar, düşüncemde qem gicellenir,

Amandır, unudub her şeyi, birce defe “gel” desen gelim.

Bir bilsen nece ağır gelir bu tenha uşaq üçün,

Beden didergindir, yoxluğunda senden uzaq ruh.

Mene nifretle baxıb son ayrılan gün dedin ki,

“N* pox yeyirsense ye teki qurbanın olum menden uzaq dur.”

O gün bu gündür ki, gülmür üzüm sensiz alınmır,

Yalan satıram özüme sevgi bir nefersiz alınmır.

Hal-ehvalım yerinde deyil, derd ve ser misalımdır,

Her defe daha da çökürem, inan heyat kedersiz alınmır.

Keçir aylar-hefteler, günler ötür zaman durur qesdime,

Dönürem eşqin esrine, çıx gel, ayrılıq ebes eden.

Bu derdi doldurub qelbime, göz yaşı deyir her sime,

Özgeler oxuyur şerqiler, heyif özge qonaq resmine.

Chorus (Hasan Badalbayli) (x2)

Üzümdeki bu hüznü anlasan bir gün,

Gel, nurunla qaraltma dünyamı,

Bir melek düşün, her şeyi düzgün,

İçden ağlayır, üreyi dayanmır.

Qırmamaq üçün her defe qelbini,

Otaq şüşeleri paramparçadır.

Seni qucaqladığı her bir günün

Üzüne gülüb arxasıyca ağladı.